Her yerde kaos, vuruyor yine kardeş kardeşi.
Ölümün ardından kalanlar sessiz, içi boş bir acı,
Her gün gözyaşlarına boğulur, ölenlerin eşi.
Ama toprağın altında konuşur bir sessizlik,
Yalnızca ölenin duyduğu, acıların gerçeği.
Zalimlerin bilekleri kana bulanmış, bakın, Gözleri aç, daha fazla kan görmekte akılları, Yüreklerinde tek bir dilek var: daha çok acı, Çıkar uğruna dökülen kanlar onların tek mirası. Ve tüccarların elleri, her şeyi ayıklayan o elek, Onların çıkarına uymayan herkesi bir kenara iter, Değersiz görülenler yavaşça unutulur, Büyük resimde kimsenin fark etmediği bir leke gibi silinir.
Olmaz olsun böyle bozuk düzen bu dünyada, Gariplerin hiçbir vakit yüzü gülmedi bu hayatta. Her olayda yoksulun canı yanar, Ona her darbe daha derin yaralar açar. Ve vururlar garibi, hiç düşünmeden, Sonra da gelip özür dilerler sahte bir nezaketle, Sanki o özür silermiş gibi kırılan canları, Ama yoksulun yüreğindeki o yangın hiç sönmez, Sadece sessizleşir, içten içe yanmaya devam eder. Annesiz, babasız büyüyen onca yetim çocuk, Bu zorlu dünyada kim onları kucaklar? Çıkar için ocakları sönen onca aile, Sönüp giden hayatların ardından kim ağlar? Her ocakta bir ateş yanardı bir zamanlar, Ama şimdi çıkarların kurbanı olmuşlar. Ve o çocuklar büyüdüklerinde, Başlarına birer küçük tahta dikilir, Onları anımsayan kimse kalmaz. Bu dünya, ne annesiz ne babasız çocuklara, Bir kucak açtı, ne de adalet sundu onlara.
Eli kanlı zalimler istemez barışı, Çıkar uğruna her gün yeniler savaşı. Onlar için dökülen gözyaşı, akan kan, Bir anlam ifade etmez, bu sadece onların kazancı. Umurlarında mı onca insanın acısı? Zalimler kazandıkça, daha çok gülümser yüzleri, Gün geçtikçe daha güçlü, daha zalim olurlar, Ve onların her kazancı, gariplerin bir kaybı olur. Bu düzen değişir mi? Kim bilir, belki bir gün, Ama o güne dek, zalimler kazanır, garipler ölür...
Yorumlar
0 yorum